عشق دوازدهم

یامهدی ادرکنی

 خلاصه ای اززندگی امام مهدی ـ علیه السلام ـ :

 آخرین امام شیعیان و دوازدهمین جانشین رسول خدا در سپیده دم جمعه ، نیمه شعبان سال 255ه.ق در سامرا ـیکی از شهر های عراق ـ دیده به جهان گشود. پدر گرامی او، پیشوای یازدهم، امام حسن عسکری ـ علیه السلام ـ و مادر  ایشان بانوی شایسته به نام «نرجس» بود. نام و کنیه آن حضرت، همان نام و کنیه پیامبر است. لقب‌های مشهور آن حضرت، عبارت است از:

«مهدی( هدایت شده ای که مردم را به حق می خواند. )،قائم( قیام برای حق می‌کند. )، منتظر( همه، در انتظار مقدم اویند)، بقیة الله( باقی مانده حجت های خدا و آخرین ذخیره او)، صاحب الزمان و ولی عصر( حاکم و فرمانروای یگانه زمان).

با توجه به اینکه فرمانروایان ستمگر عباسی به دنبال قتل آن حضرت بودند، لذا ولادت ایشان پنهانی بود. حتی نزدیکان امام عسکری ـ علیه السلام ـ  نیز از ولادت او بی اطلاع بودند. حکیمه خاتون(عمه بزرگوار امام یازدهم ) که بزرگ بانوان حرم اهل بیت بود نیز در شب نیمه شعبان و چند ساعت پیش از ولادت، از واقع شدن این امر بزرگ آگاه شد و این، بدان سبب بود که اثر حمل و نشانه بارداری در نرجس خاتون، به قدرت خدا دیده نمی‌شد.

در روایات، شمایل و اوصاف حضرت مهدی بیان شده است از جمله: چهره ای گندمگون، پیشانی بلند، ابروان هلالی، چشمان سیاه و درشت، و ...او اهل عبادت و شب زنده داری، زهد و پارسایی، صبر و بردباری، عدالت و نیکوکاری و ... است.

دوران اختفا: زندگی پنهانی او که از آغاز ولادت تا شهادت پدر شامل می‌شود، در این دوران، امام حسن عسکری ـ علیه السلام ـ با نوشتن نامه و دادن عقیقه، نزدیکان و خواص را از ولادت امام مهدی ـ علیه السلام ـ آگاه کرد.

در این دوره برخی افراد به دیدار امام موفق می‌شدند . محمد بن عثمان که یکی از بزرگان شیعه است، می‌گوید: چهل نفر از شیعیان ، نزد امام یازدهم  ـ علیه السلام ـ گرد آمدیم. آن حضرت، فرزندش را به ما نشان داد و فرمود:« پس از من این، امام شما و جانشین من است . از او فرمان برید و بعد من، در دین خود پراکنده نشوید که هلاک می شوید.»

دوران غیبت: که شامل غیبت صغرا و کبرا است و ازهنگام شهادت امام یازدهم ـ علیه السلام ـ شروع و تا ظهور ادمه دارد. علت غیبت آن حضرت، به روشنی معلوم نیست؛ ولی از حکمت‌های آن، نجات از قتل و امتحان مردم است.